Kilka słów o postaciach, doradcach, namiestnikach etc. W Europa Universalis: Rzym nie mamy bezpośredniej kontroli nad prowincjami. Rządzą w nich wyznaczeni przez nas różnego rodzaju namiestnicy czy satrapowie. Wszystkie postacie są tu opisane współczynnikami: przydatności (namiestnik, generał, dyplomata itp), popularność, korupcja, lojalność oraz stan finansów. Do tego dochodzi kilkadziesiąt różnych cech nabytych takich jak lenistwo, jąkanie się, geniusz taktyczny, odwaga czy też defekty genetyczne wynikające z kazirodztwa. W naszym interesie jest aby nasi współpracownicy byli ludźmi jak najbardziej kompetentnymi i... lojalnymi. I właśnie tutaj pojawia się problem z naszymi generałami. Prędzej czy później charyzmatyczny generał na czele kilkudziesięciotysięcznej armii otwarcie się zbuntuje i doprowadzi do wojny domowej. Nie wiem czy to błąd, nie jestem historykiem - może tak faktycznie było ale częstość z jaką się to zdarza jest niezwykle irytująca. Ciekawą opcją jaką zastosowali autorzy programu jest połączenie postaci w familie, określenie majątku, prestiżu, posiadanie wrogów i przyjaciół - problem z tym że niczemu to nie służy. Zarówno władca jak i jego poplecznicy oraz wrogowie nie mają większego wpływu na rozgrywkę jako taką. Co najmniej dziwne niedopracowanie - robić coś by tego nie wykorzystać.

Przejdźmy do wojny która wygląda już nieco lepiej choć i tutaj nie obyło się bez błędów. Jeśli ktoś chce grać jakąkolwiek północno europejską nacją w Europa Universalis: Rome z zamiarem unikania potyczek to od razu mówię - NIE DA SIĘ! :) W tej grze czeka nas ciągła wojna z...dobrze nam znanymi barbarzyńcami - głównie Galia i Germania. Nawet jeżeli nie będziemy wodzić się za łby z sąsiadami o jakąś Tesalię albo Sardynię to i tak możemy liczyć na niespodziewane wycieczki barbarzyńskich plemion w nasze granice.

Szykuje się kolejna wojna i to jeszcze na naszym terenie...

Barbarzyńcy - nasz największy problem.

Znów muszę się powołać na ludzi mądrzejszych od siebie... i faktycznie Rzym nie miał lekko z grasującymi na północnych rubieżach państwa bandami ale...chyba nie było sytuacji w których horda barbarzyńców wygrywa bitwę z naszym legionem, mimo tego że oni ponieśli 90% strat w swoim stanie a my straciliśmy tylko zaledwie paru legionistów?

Na koniec podsumowanie minusów - problemem w Europa Universalis: Rzym jest jej prostota - zarówno merytoryczna jak i programistyczna - dziwne bo to przecież miała być produkcja przeznaczona dla weteranów skomplikowanych strategii. Gdy po kilku godzinach opanujemy interfejs (przy okazji mały plus za design i łatwość obsługi) oraz nauczymy się jak wszystko działa, cała zabawa sprowadza się do wojowania. Od czasu do czasu przyjdzie nam też zrobić parę roszad personalnych, zbudować kolejne struktury ale to staje się z czasem po prostu nudne.

3. Cnoty

Przede wszystkim bitwy które prezentują się tutaj znajomo – to znaczy tak samo jak w Europie Universalis III. Losowe rzuty kostką definiują przewagę danej strony w kilkudniowej fazie bitwy, kluczowym elementem jest morale oraz generowane od czasu do czasu genialne posunięcia naszych generałów.

Europa Universalis: Rome - przenosi nas w lata 280 p.n.e ? 27 p.n.e., czyli od czasów Pierwszej Wojny Punickiej aż do początku świetności Imperium Rzymskiego. W grze jesteśmy odpowiedzialni za rozwój wybranej przez nas frakcji. Jednej z ponad pięćdziesięciu dostępnych z kręgu dziesięciu różnych kult...